“Aquí Murió Picasso”

Al weer bijna twee weken vertoef ik in mijn geliefde Málaga en inmiddels begint deze Zuid-Spaanse stad voor mij behoorlijk vertrouwd te raken. Tijdens de tweeënhalve jaar dat ik hier met enige regelmaat en met veel genoegen kom heb ik hier al vele bijzondere plekjes en locaties leren kennen. Ik voel me hier zogezegd dus al behoorlijk thuis. Zoals ik al eens eerder schreef (klik hier voor mijn eerdere artikel) heeft de stad een groot aantal bijzondere musea met prachtige collecties, echter het valt me regelmatig op dat deze bezienswaardigheden niet erg druk bezocht worden. Uiteraard vind ik deze rust in de betreffende musea niet erg want dan kan ik samen met mijn dochters lekker rustig genieten van alle kunst zonder dat er andere mensen voor de kunstwerken staan. Echter één museum in Málaga is trouwens wel een echte publiekstrekker en daar kom ik zo op terug.

Op sommige plekken, met name in het oude centrum van Málaga, kan het natuurlijk ook regelmatig behoorlijk druk zijn, maar dat hoort bijna vanzelfsprekend bij zo’n aantrekkelijk stad.


Bij nadere bestudering viel mij op dat als er veel publiek op straat is, dit met name Malagueños (zo heten inwoners van de stad Málaga) of mensen uit de nabije omgeving zijn. Dat hoor ik onder andere aan de Spaanse taal die zij spreken en ik zie het ook aan hun uiterlijk. Natuurlijk komen hier ook veel toeristen, die dan weer opvallen doordat ze het hele jaar door buitengewoon zomers gekleed zijn; mannen met (te) korte sportbroekjes aan en vrouwen met minitopjes met spaghettibandjes of helemaal strapless, met blote schouder die vaak akelig rood verbrand zijn in de plaats van mooi bronsbruin.
De enige momenten dat er echt even een behoorlijke piek qua toeristen is te zien, is als er een cruiseschip in de haven van de stad heeft aangelegd. En heel soms zijn dit er zelfs wel eens twee tegelijk. Dan wemelt het echt van de buitenlandse bezoekers in de oude havenstad en dan hoor je om je heen een kakofonie van vreemde talen. 


Maar aan het einde van de middag, als het cruiseschip weer aanstalten maakt om te vertrekken, keert de betrekkelijke rust weer terug. Of beter gezegd, na de siësta of eigenlijk nog iets later, zo rond een uur of acht ‘s avonds, nemen de ‘locals’ de stad weer over en heerst er wederom een ouderwetse Spaanse bedrijvigheid.

Toch vinden bepaalde oorspronkelijke bewoners het door mij beschreven toerisme en de daarbij horende drukte in Málaga al een bedreiging begint vormen. Vreest men soms toestanden zoals in Barcelona of ons eigen Amsterdam? (Klik hier voor mijn recente blog hierover) Er zijn zelfs reeds protesten tegen de ‘relatieve’ drukte van het toerisme alhier, waaronder een zeer ludieke actie in de vorm van een bijzonder kunstwerk. De Spaanse kunstenaar Eugenio Merino vindt namelijk dat er, om toeristen naar de stad te trekken, teveel aandacht besteed wordt aan Picasso in Málaga, terwijl hij slechts de eerste 10 jaar van zijn leven hier doorbracht. 


Hij heeft daarom een buitengewoon realistisch beeld gemaakt van Pablo Picasso die opgebaard ligt in een stadspaleis in het centrum en waar men de laatste eer kan bewijzen aan deze kunstenaar die hier 136 jaar geleden in Málaga is geboren. Bij deze plek in het centrum van Málaga heeft Merino nu (tijdelijk) een bordje neergezet met “Aquí murio Picasso” (hier stierf Picasso).

Men kan nu volgens de folder die de kunstenaar eveneens heeft gemaakt, een toer maken langs alle belangrijke plekken uit Picasso’s leven, namelijk zijn geboortehuis, de kerk waar hij is gedoopt, de stierenvechtersarena waar hij als jonge jongen kwam en tenslotte de plek waar hij dood is gegaan en opgebaard ligt. De oplettende lezer weet dat Picasso de grootste periode van zijn leven in Frankrijk  heeft gewoond en daar ook op 91 jarige leeftijd is overleden. Maar dat heeft Eugenio Merino opgelost door het wassenbeeld van de ‘dode Picasso’ in het gebouw van de Alliance Francaise in Málaga tentoon te stellen en hierdoor bevindt het zich toch een beetje op Frans grondgebied. 


Volgens de kunstenaar kunnen dan alle Picasso-fans zich massaal naar Málaga begeven en hoeven ze eigenlijk niet eens meer naar Frankrijk. En…. zo zou het, waarschijnlijk grappig en kritisch bedoeld, weer een beetje drukker in de stad kunnen worden.

 

Marcel Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.