Ik zit in de kou met een koel glas jus d’orange

Net als verleden week deel ik graag ook nu weer een aantal van mijn gedachtespinsels en beschrijf ik situaties waar ik afgelopen tijd figuurlijk tegenaan liep tijdens mijn verblijf in verschillende hotels, onder meer in Spanje. Als kritische hotelgast staan je gedachten natuurlijk nooit stil en blijf je in je hoofd allerlei hotelzaken aanpassen en veranderen. Uiteraard zijn er trouwens ook ervaringen die ik uitstekend vind en zeer kan waarderen.

Een heerlijk drankje na een lange reis

“Dat was weer een vermoeiende reis. Ook al vliegt de tijd tijdens zo’n reis letterlijk en figuurlijk, maar 2,5 uur in een vliegtuig en alle rompslomp op de luchthaven hakken er toch altijd weer behoorlijk in. Wat fijn dat ik nu in dit mooie hotel aankom. Wat is het hier mooi! Oh, kijk nou, dit ziet er uitnodigend uit. Een fles water, vruchtensap en zelfs een fles cava staan er koud. Ik heb net mijn paspoort en credit card afgegeven en het zal nog wel even een paar minuutjes duren voordat de hele checkin procedure is afgerond. Het is nog vroeg, dus ik hou het even op een glas koele jus d’orange. Of zal ik toch een feestelijk glaasje bubbels nemen?”


Bbrrrr, koud

“Buiten in Málaga is het circa 30 graden, heerlijk. Jammer dat ik een tijdje binnen moet zitten, maar er moet natuurlijk ook gewerkt worden en dat lukt nou eenmaal aan een tafeltje in de lobby het beste. Het is helemaal zonde dat ik het nu zelfs koud krijg. Ik trek maar even een truitje aan. De airco staat in het hotel wel erg hoog. Ik snap het wel hoor, want ik heb wel eens gehoord dat het een teken van luxe is om, als het buiten erg warm is, de airco goed koud te zetten. Toch heeft het niet mijn voorkeur. Toen ik net even naar buiten stapte kreeg ik echt ‘een klap in mijn gezicht’ en voelde de temperatuur nog warmer aan dan het is. 


Oh ja, ik herinner me het trouwens ook nog andersom. In januari was het buiten een aangename temperatuur van 19 a 21 graden. Een typische milde winter in Málaga. En wat deden die Malagueños in ditzelfde hotel? Men stookte de verwarming binnen lekker op en ik zweette peentjes van de hitte. Ik bestel denk ik nu maar even een lekker kopje warme koffie.”

Verblind door het licht

“Wat een zee van licht hier in de hotelkamer. Het interieur is zo mooi, maar door het licht krijgt het letterlijk een koele uitstraling. Wat jammer nou. In sommige culturen hebben ze mijns inziens gewoon geen gevoel hoe met sfeerlicht om te gaan. De Nederlandse ‘gezellige’ atmosfeer wordt toch vaak ook deels gevormd door lichtgebruik. Maar goed, Spanjaarden zien dat anders. Misschien is veel en felle verlichting ook wel een vorm van luxe en comfort. Ik heb in mijn kamer echter nu het gevoel dat ik een theaterpodium opwandel en ik vol in de schijnwerpers sta.  


Ik zat net wel met een dilemma, want het is ook nog eens zo dat alle lichten uit of alle verlichting aan moeten staan, want het systeem werkt nog niet optimaal in dit nieuwe hotel. Ik vroeg net bij de receptie of ze niet een klein bedlampje hadden, want als de kinderen straks slapen dan zie ik zelf dus geen hand voor ogen meer. Er wordt geklopt, even opendoen. Aha, de oplossing wordt aangedragen. Niet echt de meest efficiënte moet ik zeggen, jeetje wat een enorme soort schemerlamp moet ik op mijn nachtkastje zetten.”

Pas ik in de lift?

“Fijn, twee groepen van drie liften zijn er aanwezig in dit hotel. Ik heb een hekel aan wachten en al helemaal op een lift die steeds vol zit met mensen en ik er dus niet meer bij pas. Hier moet dat dus geen probleem zijn. Daar gaan we, de deur gaat open en ik rij de kinderwagen zo naar binnen. Hé, wat is dat nou, de kinderwagen past niet door de liftdeur. Dat is raar. Ok, onze kinderwagen is iets breder dan andere, maar normaal gesproken is er een soort standaard afmeting van liften en passen we precies door de deur. Zal dat met alle drie het geval zijn? 


Hoe doe ik dat nu, want als ik op de knop hier druk, gaat deze kleine lift weer open en daar pas ik dus niet in. 

Ik heb een idee, ik druk in die lift gewoon op de zevende verdieping en dan spring ik er snel weer uit. Zodra deze op weg naar boven is druk ik hier buiten weer op de knop om een andere lift op te roepen. Het werkt! Daar komt de volgende aan. Oh nee, deze is ook te klein! Dan heb ik nog één kans. Hup, lift twee is ook naar de zevende verdieping gestuurd en lift nummer drie komt er aan. Gelukkig, drie keer is scheepsrecht, hier pas de kinderwagen precies door de deur. Dat scheelt me weer een hoop werk met het inklappen van de wagen en dergelijke.”

Een fluwelen vuilnisbak

“Je gooit als mens toch behoorlijk wat weg op een dag, dat merk ik nu weer. Eerst had ik het niet zo in de gaten en wierp ik alles in de prullenbak die in de kamer staat. Het enkele andere afvalbakje staat namelijk bij de wc en is erg klein. Hup, daar ging mijn appelschil in de prullenbak in mijn hotelkamer. Ik zag echter gisteren pas dat ik toch even moet opletten wat ik in het vuilnisbakje in de kamer gooi, want het is namelijk wel een erg chique uitvoering. Hij is van binnen bekleed met fluweel. Het ziet er op zich best mooi uit, maar praktisch is het natuurlijk niet. Mijn appelschil maakt het fluweel vies en hoe krijg je als kamermeisje zo’n bak weer schoon? Dat zijn toch van die kleine dingen waar je als verantwoordelijke voor de hotelinrichting over na moet denken.”  


 

Judith de Groot

Hospitalitykenner

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.