Valencia is geen Andalusië

Zoals de meeste trouwe lezers van mijn reisverhalen weten ga ik tijdens onze vele buitenlandse trips regelmatig op pad met mijn twee dochters. We bezoeken samen talloze musea, we wandelen door allerlei straatjes en over pleinen van bijzondere steden, we gaan bijna vanzelfsprekend naar verschillende speeltuinen en genieten van de lokale sfeer die elke stad heeft. Voor onze zwerftochten in de buitenlucht is mooi weer natuurlijk het prettigst en daarom zijn we zo verzot op het zonnige Spanje. De afgelopen dagen was het weer hier in Valencia heerlijk warm, alsof we al midden in de zomer waren aanbeland. Tijdens onze reizen houden we ons ook altijd aan het aloude gezegde “when you are in Rome do as the Romans do”, dat betekent onder meer dat Chloé en Alizia na een uitgebreide ochtendexcursie aansluitend na de lunch hier in Valencia, tijdens de warmste periode van de dag, een paar uurtjes siësta houden. Een middagslaap is hier trouwens voor kleine kinderen belangrijk aangezien de dinertijd in Spanje pas na half negen in de avond is en dat zou voor Nederlandse en ook Spaanse jeugd, zonder middagdutje, veel te laat zijn.


In de reisgarderobe van mijn dochters zitten ook twee, zoals zij dat noemen, ‘Spaanse jurken’. Die trekken ze graag ’s avonds aan als we op een mediterrane plek zijn en zij verheugen zich er dan op om ergens naar toe te gaan waar Flamenco muziek wordt gemaakt. Natuurlijk het liefst live inclusief één of meer danseressen. Bij navraag in ons hotel of er hier in Valencia een plek te vinden was met flamenco muziek, zij men dat dit typisch iets Andalusisch is en dat dat dus eigenlijk niet Valencia te vinden is. De teleurstelling was in eerste instantie van de gezichten van mijn dochters af te lezen toen ik dit ook aan hun meedeelde.

Totdat ik een uur later werklui in het nabijgelegen Turiapark druk in de weer zag met het opzetten van allerlei grote tenten. Boven de entree van dit festivalterrein in aanbouw stond met grote letters ‘Gran Feria Andaluza’. Bij navraag bleek dat de volgende dag hier een groot Andalusisch festijn van start zou gaan met allerlei optredens van flamenco dansers en danseressen, in combinatie met andere typische activiteiten uit deze Zuid-Spaanse regio. Goh, vielen wij even met de neus in de boter. 

Mijn positieve gevoelens voor Andalusië werden deze dagen trouwens nog eens extra aangewakkerd door het feit dat ik na twee drukke reizen met een KUNSTSTAD-groep eindelijk tijd had om het boek ‘De Tribune van de Armen’, van schrijfster Mariët Meester, waar ik tijdens mijn vliegreis naar Napels aan begonnen was, verder uit te lezen. (klik hier voor mijn blog hierover). Mariët nam mij op een meeslepende wijze in haar verhaal mee naar mijn geliefde stad Málaga. Alhoewel Valencia en Málaga allebei steden in Spanje zijn, die qua temperatuur en natuur, zoals de sinaasappel- en palmbomen, veel overeenkomsten hebben zijn het op cultureel vlak totaal andere steden. Zo dragen bijvoorbeeld in Valencia de mannen en vrouwen bij feestelijke aangelegenheden prachtige kledij die onder meer opvalt door hun zijden accessoires en uitgebreide geborduurde stiksels. Zo stonden wij eind november op het Plaza de la Virgen met een hele groep Valencianen die traditioneel Valenciaans gekleed was. De foto die wij toen maakten met hen konden wij trouwens prima gebruiken voor onze persoonlijk kerstgroet aan de KUNSTSTAD-deelnemers.


De traditionele Andalusische jurken zijn daarentegen echter van hele andere snit. De dames dragen daar lange jurken, die erg getailleerd zijn en waarbij het onderste gedeelte in kleine laagjes over elkaar uitloopt. Onder de ‘rok’ vallen de hooggehakte lakschoenen op waar de danseressen zo kenmerkend tijdens het dansen mee stampen. Natuurlijk hebben mijn dochters ook dit soort lakschoenen, want dat geklak op de grond vinden ze fantastisch. Wat werden Chloé en Alizia inderdaad de volgende dag op hun wenken bediend, toen zich op allerlei podia in de feesttenten op het festivalterrein Andalusiërs, die in Valencia wonen, verzamelden. Je moet dit eigenlijk een beetje vergelijken alsof alle in Amsterdam wonende Limburgers bij elkaar komen voor een Limburgs feestje in het Vondelpark en die dan vervolgens behoorlijk uit hun dak gaan. Vanuit meer dan vijftien tenten hoorde je de flamencoklanken en het duurde dan ook niet lang of mijn dochters stonden op één van die bühnes geestdriftig te dansen. Wat hadden ze het naar hun zin!


Grappig om dus uiteindelijk twee verschillende typische Spaanse culturen op één bestemming tegelijkertijd te mogen meemaken. Al het moois van Valencia en al het bijzondere van Andalusië.

 

Marcel Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.